Toe doeje or toe toedeloeie

Huub Klaverblad voorzitter van de Vereniging voor Behoud van Kritische Vragen van Nederlandse Twee-jarigen (VBKVNT): Momenteel krijgen wij vaak de vraag: Doeje? In Algemeen Beschaafd Nederlands zou je zoiets het best kunnen omschrijven als: ‘Wat doe jij?’.

In de praktijk is het niet altijd gemakkelijk om hier een passend en eenduidend antwoord op te formuleren. Helemaal al niet wanneer je zelf geen enkel benul hebt van wat je nu precies aan het doen bent.

Ook wanneer de vraag in hoog tempo en herhaaldelijk wordt gesteld kan dit problemen opleveren. U kunt zich misschien voorstellen dat wanneer u een onwillige fietsband probeert te plakken de kans van slagen na het 664ste antwoord: ‘bandje plakken’, aanmerkelijk daalt.

Volgens Klaverblad speelt de perceptie ook een belangrijke rol in het correct beantwoorden van de ‘doeje’ vraag. Zo is ‘bandje plakken’ juist maar wanneer je de band vervolgens weer oppompt is ‘bandje oppompen’ weer beter.

Volgens de VBKVNT praeses een complexe vraagstelling dus die nimmer genegeerd, maar altijd op een effectieve manier afgehandeld dient te worden. Of de ‘doeje’ vraag zoals bepaalde ouders beweren door twee-jarigen wordt ingezet als traineer trucje kan de bestuurder niet bevestigen.

Klaverblad ziet voor slachtoffers die gebukt gaan onder het ‘doeje’ offensief wel licht aan het einde van de tunnel. Hij denkt hierbij aan het enorme scala aan varianten welke er tegenwoordig als alternatief voor de ‘doeje’ vraag voorhanden zijn. ‘Doe je papa?’, ‘mama wat doe je?’, ‘papa doe je?’, ‘mama doen?’ of gewoon het simpele ‘doen?’ zeggen iets over de enorme veelzijdigheid die onze twee-jarigen ons kunnen bieden.

'doeje' kanon Boris Veelschram

Een herfstkiekje van ‘doeje’ kanon, Boris Veelschram

Geplaatst in Borrel Bulletin | Een reactie plaatsen

Haargroei Joris Krul kent ongekende groei

De haardos van Joris Krul maakt op dit moment een bijzonder turbulente periode door. Was het 5 maanden terug nog vergelijkbaar met de textuur van de ijsselse uiterwaarden. Momenteel is de sky the limit en lijkt de zwaartekracht op het hoofd van de goedlachse Gooier het spoor volledig bijster te zijn geraakt. De ouders van de jongen lijken vooralsnog op geen enkele manier vat te kunnen krijgen op het eigenzinnig krullende haar van hun zoon.

Geplaatst in Borrel Bulletin | Een reactie plaatsen

Nieuwe Telling officieel van start

Afgelopen week is in het Drentse Borger, vooruit lopend op het ‘blauwe boekje’, officieel de ‘Nieuwe Telling’ in gebruik genomen. Uitvinder van het ééncimale stelsel en tevens voorzitter van muziekvereniging ‘Eigen Wijs Eerst’, Bertje Beemster gaf het startschot met de inventarisatie van een volledig parkeerterrein in de Borger dorpskern.

Diverse ooggetuigen zagen de trendsetter op een bijzonder eenvoudige manier binnen enkele seconden een ééngewikkelde calculatie van het aantal geparkeerde auto’s uitvoeren. Schijnbaar volledig ongeconcentreerd telde de kleine rekenmeester het achter de Albert Heijn gestalde wagenpark. Eén auto, één auto, één auto..

Geplaatst in Borrel Bulletin | Een reactie plaatsen

Ben-ook

B&ook dit najaar veel in combi met gestrekte wijsvinger

B&ook dit najaar veel in combi met gestrekte wijsvinger

‘Ben-ook’ is deze herfst het bepalende thema. Dit beweert trendkundige en Benwatcher, Harrold Wijdeblik, deze week in diverse media. Volgens Wijdeblik zal ‘Ben-ook’ dit seizoen vaak gecombineerd gaan worden met een gestrekte wijsvinger en wangetjes in appelrode tint.

Eigenlijk zoemde het afgelopen zomer al een tijdje rond, maar dit najaar is het dan eindelijk overal hoorbaar. ‘Ben-ook’ oftewel ‘B&ook’ doemt volgens de trendkundige op wanneer je het het minst verwacht. Daar ligt dan ook zijn kracht.

Bij het tandenpoetsen terwijl je eigenlijk al te laat bent voor je werk. Als iemand anders aan tafel zijn vleesje eerder op heeft dan jij. Met een rammelende maag en cappuccino op het terras wanneer je net het enige meegeleverde kaakje uit zijn verpakking trekt. Wijzend naar een kindje op de glijbaan wanneer je zojuist je rug hebt vertild om iemand op een schommel te krijgen.

Kortom, ‘B&ook’ is gewoon superhip en niet meer weg te denken uit het huidige tijdsgewricht. Hoe sterk de tegenargumenten als ‘samen delen, samen spelen’ ook zullen zijn, B&ook is een gouden toekomst toebedeeld.

Geplaatst in Borrel Bulletin | Een reactie plaatsen

Regenplastheorie gedeeltelijk ontsluiert


Berend Wiedega
Berend Wiedega

Het regenachtige weer van de afgelopen paar weken heeft zo ook zijn goede kanten. Onze onderzoeker ter plekke, algemeen kennisspecialist tevens regenplasdeskundige maar bovenal dichter des Kikkerlands, Berend Wiedega ontsluiert voor de lezers van BreinBorrels een paar van zijn prangende filosofieën omtrent ‘de regenplas’.

Heer Wiedega, hoe beziet u de situatie van de hedendaagse regenplas? De allesweter kijkt een moment zwijgend om zich heen en bied ons vervolgens, een op een waterpijp gelijkende beker met auberginekleurige vloeistof aan. Beleefd slaan wij het aanbod van de grootmeester af. Plotseling declameert de ziener vanuit het niets een paar kreten in een bepaalde volgorde die wij niet anders kunnen interpreteren als: “Regen, regen, voor sommigen een verzoeking, voor anderen een zegen”. Een moment is zijn blik strak op ons gericht, wij raken lichtelijk geïntimideerd. Gevleid door de illusie dat de techneut, die speelgoed sneller kan slopen dan zijn vader kan kopen, ons verwachtingsvol aankijkt zwijgen wij nederig. Het is doodstil, misschien verbeelden wij het ons, maar even lijkt het erop alsof ook de vogeltjes hun snaveltjes hebben gesloten.

Langzaam verdampt de focus van de dichter zich weer tot onverschilligheid.  Nonchalant over zijn gele racemonstertje geleund kauwt hij traag op het pijpachtige mondstuk van zijn beker.  Zijn blik lijkt af te dwalen naar verre horizonten. Niets is echter minder waar, in de glans van twee kneiter blauwe ogen doemt de immense regenplas op die wij tot nu toe klaarblijkelijk over het hoofd hadden gezien. Terwijl wij ons nog verbazen over onze eigen kippigheid vervolgd het visionaire regenplas orakel zijn betoog.

Eén, twee, boem...
Eén, twee, boem…

“Die die, deng deng, nee nee, oosje oosje, badje badje, tootje tootje, die die, boem boem, tietsje, tietsje, opa opa, haksjak haksjak, ja ja”. Wij kunnen er niet omheen dat de wonderlijke kerel, die woorden uit 136 verschillende talen door elkaar weet te gebruiken, hier natuurlijk bedoeld: “Kijk, regenplassen zijn de spiegels van de aarde. Ik bedoel, ga eens lekker zonder kaplaarzen in een regenplas staan en je weet meteen weer hoe lekker het was om droge voeten te hebben”. Wij staan perplex, de regenplas als metafoor, zoveel wijsheid in één man.

“Eén, twee, boem…”, onder het uiten van deze kreten lanceert de geleerde zich met een enorme snelheid zo van zijn motortje, midden in de plas. De man die, door de ‘drie’ in de ban te willen doen, vorige week bijna het numerieke stelsel om zeep had gebracht staat nu tegenover ons kraaiend te stampen in een plas. “Eén, twee, boem…, één, twee, boem…”. Terwijl elke ‘boem’ onze kleding natter maakt springt de dichter schaterend en in een steeds hoger tempo van been op been.

Archieffoto van de relatief onbekende Jelmer Wiedega, 'de broer van', in een tent, met op de voorgrond het fenomeen.

Archieffoto van de relatief onbekende Jelmer Wiedega, ‘de broer van’, in een tent, met op de voorgrond het fenomeen.

De regenplas inventief als trampoline gebruikend vervolgd het fameuze lid van KDV’s meest gevreesde gele reuzen eskader zijn dubbelspraak: “Die die, deng deng, nee nee, oosje oosje, badje badje, tootje tootje, die die, boem boem, tietsje, tietsje, opa opa, haksjak haksjak, ja ja”. Wat waarschijnlijk zoveel betekend als: “In Nederland zijn momenteel ca. 884.000 mensen die net als ik vanuit diep filosofische beweegredenen naar magische modderpoelen worden geleid. Dat lijkt misschien veel maar er zijn ook bijna 16 miljoen mensen die ons hiervan proberen te weerhouden. Een reuze klus dus, vooral als je bedenkt dat de gemiddelde ‘regenplasganger’ drie jaar oud is”.

Met zijn hippe laarsjes in het water kijkt hij ons bijna verontwaardigd aan. Het voelt  alsof wij echt iets over het hoofd zien. Het geplons neemt ons in gedachten mee naar onze eigen kindertijd. Een poel van nostalgie opent zich in de rimpels van de plas. Voor even zijn wij elders, voor even zijn wij kind. Maar dan, net op het moment dat wij op het punt staan in de plas te springen slaat het heden als een bliksem weer in.

Zoals men de wijsgeer in de Gooische bossen regelmatig tijdens een wandeling kan tegenkomen, bedachtzaam, in romper 'pandjes-style', op net iets te royaal geschoeide klomp.
Zoals men de wijsgeer in de Gooische bossen regelmatig tijdens een wandeling kan tegenkomen, bedachtzaam, in romper ‘pandjes-style’, op net iets te royaal geschoeide klomp.

Terwijl de ‘koude grond’ psycholoog zijn voeten weer naar drogere gronden verplaatst mompelt hij ingespannen wat wijze woorden onverstaanbaar voor zich uit. Het was ons al eerder opgevallen dat de wijsgeer aan de ene kant op een behoorlijk gewichtige manier blijk wist te geven van zijn eruditie en statuur maar aan de andere kant toch ook op geen enkele manier rekening wenste te houden met zijn gehoor, en of zijn boodschap daadwerkelijk wel overkwam. Bedachtzaam liep hij nu heen en weer. Dan weer met zijn handen op zijn rug, dan weer met de, op een drinkfles gelijkende, pijp tussen zijn tanden geklemd. Wij realiseren ons dat de denker met hogere zaken in de weer is en houden wijselijk onze mond.

De professor die zichzelf in ons bijzijn consequent ‘Deng’ noemt wijst op een aantal speelatributen. De toestellen die schijnbaar alle zijn eigendom zijn, benoemd hij ondertussen stuk voor stuk als Deng. Wij zijn onder de indruk. Voor zover wij kunnen beoordelen is de halve camping waar wij ons bevinden in het bezit van de blonde, naar het nu ook blijkt, entertainment toestellen magnaat. Op datzelfde moment hollen er twee jaargenoten van de geïnterviewde  op een drafje naar één van de zojuist aangewezen paddenstoelenhuisjes.

De dichter’s gezicht verstrakt plotsklaps tot bloedserieus. Boven twee gloeiende konen kijken zijn ogen ons vragend, en misschien zelfs een tikkeltje in paniek, aan. Zijn wijsvinger priemend op het kabouterhuisje begint hij als in trance zijn zelfbedachte naam te herhalen. “Deng, Deng, Deng”. Of het nu toeval is of niet, de twee indringers druipen even snel weer af als zij waren gekomen, ons ondertussen verbijsterd achterlatend.

 

 

Geplaatst in Borrel Bulletin | Een reactie plaatsen

Vrouwen bereiken maximum aantal woorden binnen anderhalf uur.

Garderen, Op een camping in het Veluwse Garderen is gisteren een maximum aantal woorden geregistreerd. Deze prestatie werd bereikt toen een oma met haar dochter in gesprek raakte en zij vervolgens, door een noodlottig samenloop van omstandigheden, anderhalf uur lang niet onderbroken werden. De vrouwen die door het regenachtige weer een tent in waren gedreven wisten zich bijna 90 minuten geïsoleerd van correcties en rede.

Verstoken van elke vorm van logica wisten de vrouwen anderhalf uur lang ononderbroken het woord te voeren. Hun echtgenoten, die door een bijna bovenmenselijke prestatie het gesprek zonder af te haken een dikke zeven minuten geconcentreerd hadden kunnen volgen zijn waarschijnlijk door uitputting in slaap gevallen.

Over de oorzaak van de verbale stortvloed tast de politie nog in het duister. Vermoed wordt dat het hier een gesprek binnen de relationele sfeer betreft. Voorlopig houdt de politie rekening met een geschat aantal aaneengesproken woorden van  18.000. Gezien het hoge aantal gebruikte woorden kan er volgens Janus Smalbraak, woordvoerder van de politie ‘Regio District West-Veluwe Vallei Unit Midden-Midden’, ook niet exact iets over de inhoud worden gezegd.

Smalbraak: “U moet weten dat de gemiddelde man in een normale huishoudelijke conversatie na circa 500 woorden uitlogt. Betreft het een gedachtewisseling tussen een moeder en een dochter dan haken de meeste echtgenoten zelfs binnen 200 woorden af. Daarom is het voor de politie dan ook onbegonnen werk om iets zinnings over de inhoud van het gigantisch  kolossale gesprek van gisteren te vertellen”.

De politie sluit niet uit dat het gesprek mogelijk ‘ergens’ over ging. Een ding staat volgens de politiewoordvoerder echter wel als een paal boven water.  Het gesprek is er één uit de buitencategorie geweest en mag dus ook zeker niet klakkeloos als een geanimeerd gesprek worden gekwalificeerd.

Geplaatst in Borrel Bulletin | 2 Reacties

Illusionistentrio laat zichzelf verdwijnen uit bewustzijn van gehele generatie.

In hun meest gevaarlijke en ambitieuze stunt tot nu toe, heeft illusionistentrio Magic Unlimited, onder leiding van Oscar en Renzo Kazan, zich feilloos aan de aandacht van bijna elke Nederlander tussen de 13 en 31 doen weten te laten ontsnappen.

“Na alle goocheltrucs van onze vader al drie keer te hebben gedaan (red. Hans Kazan), wisten wij, dat wij met iets heel bijzonders moesten komen om hem te evenaren”, legt Renzo uit. “We wilden een act bedenken die zo spectaculair zou zijn dat deze in één keer onze vader uit het nationale geheugen zou doen laten verdwijnen”, vult Oscar aan. De leden van Magic Unlimited, die zich met hun meest recente verdwijntruc waarvan de impact ook andere demografische groepen heeft geraakt, zijn echter reëel genoeg om niet alle credits voor deze stunt zelf op te eisen.

“Wij hadden dit nooit kunnen doen zonder de hulp van al die miljoenen jonge mensen in Nederland, die tegenwoordig; of totaal niet weten wie wij zijn, of ons verwarren met een populaire dance-act uit de ‘jaren 90′”. Deskundigen luiden ondertussen de noodklok voor het trio en hebben volgens insiders al gewaarschuwd voor het feit dat meerdere demografische verdwijntrucs van dit formaat weleens het einde van hun carrière zou kunnen betekenen.

Geplaatst in Borrel Bulletin | 1 reactie

Complex luieren (incl. trailer)

Papa let even niet op, ondertussen start zijn opvolger een ingewikkeld omluier project met een volledig onschuldige kapitein Plop als slachtoffer, gelukkig kon pa nog wel wat van deze flitsende actie filmen..

Klik hier voor ‘complex luieren incl. movie trailer’

 

Geplaatst in Foto's en video's | 4 Reacties

John de Mol verkoopt ‘Van Gewest tot Gewest’ aan Amerika

VGTGHilversum, De Amerikaanse versie van ‘Van Gewest tot Gewest’ is vanaf aankomend najaar te zien bij NBC, een van de vier grote ‘networks’ in de Verenigde Staten. De overeenkomst daartoe behelst een co-productie van John de Mol’s Talpa met Mark Burnett (o.m. bekend van ‘Survivor’ en ‘The Apprentice’) en Talpa’s Amerikaanse productiepartner Warner Horizon voor NBC.

Het contract rond het programma, dat als werktitel ‘Ven Gewest till Gewest’ krijgt, is vandaag gesloten. De werving en selectie van presentatoren en redactieleden voor de show gaat onmiddellijk van start. Geruchten dat de verkoop van de succesformule samenhangt met de overstap van ‘Nederlands grote zeven’ naar NBC worden door De Mol ontkend.

Fred Emmer, Fred Oster, Herman Emmink, Chiel Montagne, Ted de Braak, Chriet Titulear en Frank Masmeijer waren bij het ter perse gaan van dit bericht niet bereikbaar voor commentaar.

In het vanmorgen door NBC uitgegeven persbericht zegt John de Mol: “Het feit dat NBC dit programma wil hebben, beschouw ik als waardering voor al het werk dat mijn bedrijf en ik in de doorontwikkeling van het format hebben gestoken. Het zou geweldig zijn als ‘Van Gewest tot Gewest’ in de VS net zo’n succes wordt als in Nederland, dit zou immers ook onze vermoedens omtrent de medialogisch voorsprong die Nederland op de VS heeft bevestigen”, aldus de bedenker van het succesformat.

Eerder dit jaar wist de mediatycoon ook al het razend populaire ‘The Voice Of..’ aan NBC te verkopen. De verkoop van het format van het uit 1965 stammende VGTG is ondertussen omstreden gezien deze in eerste instantie met publiek geld is ontwikkeld. GroenLinks-Kamerlid Mariko Peters heeft hierover inmiddels vragen gesteld aan minister Marja van Bijsterveldt (OCW).

 

Geplaatst in Borrel Bulletin | Een reactie plaatsen

Een bedje van boontjes nonchalant uitgeserveerd over een portie gesneden aardbei

Op instructie van oma low-tech dronk ik mijn fles leeg. Een, naar ik veronderstel, bijzonder interessante en meeslepende uiteenzetting over de buurvrouw van het nichtje van een vriendin van haar, volgde. Wijze woorden, van een wijze vrouw. Mijn oma keek mij nog eens diep in de ogen terwijl zij mij ondertussen tweemaal ferm in de buik porde. Op datzelfde moment doemde er in de periferiën van mijn mondhoeken wat speeksel op. Mijn buik voelde nogal gedeukt en terwijl er daar van binnen van alles bewoog was er aan de buitenkant niets van te zien.

Er stond een schaaltje aardbeien op tafel. Merkwaardig, van wat ik mij kon herinneren was dit de eerste keer dat ik daar geen trek in had. Ik maakte mij geen zorgen. Er waren de laatste tijd zoveel eerste keren, dat ik soms weleens het gevoel had dat mijn leven alleen maar uit ‘eerste keren’ bestond. Mogelijk stond mijn anders zo feilloos werkende aardbeien-allert nog niet aan. Bij de gedachte aan aardbeien transformeerde het zojuist gedronken diksap zich tot een paar pulserende parels op mijn inmiddels klamme voorhoofd. Ik slikte het stuwende speeksel weg.

Mijn gedachten dwaalden af. Wat was nu eigenlijk het nut van ‘eerste keren’? Wat is het doel van veranderen? Het leven is toch goed, waarom dan anders. Eerlijk is eerlijk, het wordt er vaak wel beter op. En dat is voor mij soms nog best wel moeilijk voor te stellen. Tenslotte heb ik nog niet echt veel levenservaring, en ja, alles is toch al goed? Hoe kan het nu nog beter?

Voorbeeld; eerst woonde ik alleen samen met mijn, naar onlangs is gebleken, ouders. Alles was goed. Ik at mijn appels, dronk mijn melk, sliep mijn slaap en vulde elke dag minimaal acht luiers. Oké, mijn ouders bleken dan misschien wel niet de meest logische mensen te zijn maar het was in ieder geval een rijk leven. Komt er plotseling een klein broertje in mijn leven. Die zag ik even niet aankomen. Maar wat een geluk zeg, alles is nu onverwachts gewoon ineens nog veel beter.

Op de plek waar nu normaliter een aardbei of twee had moeten zitten, gutste het water mij inmiddels om de kiezen. Een paar spastische bewegingen van mijn slokdarm en daar lag in één keer mijn hele avondeten opnieuw voor mijn neus. Dat was typisch, waar kwam dat zo opeens nu weer vandaan? Keurig verspreid over oma’s brandschone vloer lag daar een bedje van boontjes nonchalant uitgeserveerd over een portie gesneden aardbei. Mijn oma stopte haar verhandeling voor een klein momentje en slaakte een gilletje.

functioneel serieus

functioneel serieus

Ja het leven is dus onverwachts een stukje mooier geworden. Mijn broer blijkt namelijk een enorm grappige vent te zijn. Eerlijk is eerlijk, hij weet het met die gefronsde pokertronie goed te verbergen. Maar dat is puur intelligentie. Uit voorzorg trekt hij zijn gezicht in een beetje een bedrukte default. Maar onder dat functionele laagje serieusiteit brult een indrukwekkende 24/7 non-stop humor industrie. Hij fronst zijn voorhoofd, krult zijn lipje sneu naar beneden en binnen twee seconden giert hij het daverend uit.

op het werk tijdens de schaft in de KDV kantine

op het werk tijdens de schaft in de KDV kantine

Een gevoel van opluchting maakte zich van mij meester. Ik keek naar de gesneden stukjes aardbei op de vloer. Dat zag er goed uit. Het eten was gelijkmatig over een betrekkelijk groot oppervlak verspreid. Klasse actie. Ik wist niet dat ik het in me had of hoe ik het precies gedaan had maar over het resultaat mocht ik niet klagen. Net op het moment dat ik een stukje aardbei wilde oprapen werd ik op hoge snelheid de lucht ingetrokken.

Ik vind het heerlijk om zoveel mogelijk spullen tegelijkertijd op de vloer te verzamelen. Je zou het mijn decoratieve hobby kunnen noemen. Het is alleen jammer dat mijn huisgenoten mijn hobby zo onderwaarderen. Het voelt soms weleens als ‘vechten tegen de bierkaai’. De spaarzame tijd die ik naast mijn drukke werkzaamheden op het KDV en in het Artist Developement Centre Zonnebloem heb, investeer ik dan ook bij voorkeur in de decoratieve verfraaiing van ons huis.

twee minuten werk

twee minuten werk

Zo’n verfraaiing kan ik in principe op velerlei manieren toepassen. Of het nu om vloerbedekking, een muurtekening, het schilderen van een abstract stukkie realisme, het vakkundig omspitten van een cd collectie of het simpel verplaatsen van de autosleutels gaat, ik draai er mijn hand niet voor om. Maar deze keer ging het anders. Het leek wel of ik mijn maag hiervoor had omgedraaid. Het representatief opmooien van een vierkante metertje vloer kost mij normaliter toch al gauw zo’n twee minuten. Deze keer was het etaleren echter ‘als vanzelf’ gegaan.

Mijn voormalige assistente, tevens huidige moeder, zette een emmertje water naast mijn zojuist uiteen gezette avondeten en begon driftig een soepje te componeren. En ik, ach ik zette maar ff een plaatje op en maakte maar weer eens een dansje.

 

Geplaatst in Blogica | Een reactie plaatsen